pozew o ustalenie pracy w warunkach szczególnych

W każdym z tych przypadków pracownik może złożyć pozew do sądu pracy i domagać się w nim przywrócenia na dotychczas zajmowane stanowisko albo odszkodowania. W przypadku, gdy pracownik chce przywrócenia do pracy, musi złożyć pozew w ciągu 14 dni liczonych od daty doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez Jeżeli pracownik świadczył pracę w warunkach szczególnych, a pracodawca nie uwzględnił tego wystawiając świadectwo pracy, najłatwiej jest zwórócić się do niego z wnioskiem o wystawienie prawidłowego świadectwa lub o jego sprostowanie. W sytuacji, gdy pracodawca już nie istnieje, bądź utracono z nim kontakt, pracownikowi W SZCZEGÓLNYCH WARUNKACH WPROWADZENIE Ustawodawstwo polskie w zakresie prawa do emerytury z tytułu pracy w szcze-gólnych warunkach oparte jest w szczególności o art. 32 i art. 184 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządze - 4 . Prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.; 2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat; 3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla Kiedy i gdzie wnieść pozew o przywrócenie do pracy. Termin na złożenie pozwu o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie wynosi 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę, zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia lub od dnia wygaśnięcia umowy o pracę (art. 264 § 1 i 2 k.p.). Warum Starke Frauen Oft Single Sind. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Lublinie przyznał wnioskodawcy (klientowi naszej Kancelarii) prawo do emerytury od osiągnięcia wieku emerytalnego, odmawiając jednocześnie ubezpieczonemu przyznania prawa do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż na dzień 1 stycznia 2009 roku nie został udowodniony przez wnioskodawcę 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, wobec czego brak jest podstaw do przyznania prawa do rekompensaty. Organ rentowy odmówił zaliczenia do stażu pracy w warunkach szczególnych następujących okresów zatrudnienia: w zakładzie pracy, który w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie podał charakteru wykonywanej pracy zgodnego z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, a wpisano zajmowane stanowisko „aparatowy” (nie podano stanowiska w miejscu do tego wyznaczonym). w spółce, która w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach nie wskazała charakteru wykonywanej pracy (w miejscu gdzie należało określić charakter wykonywanej pracy wpisano ponownie stanowisko na jakim wnioskodawca pracował, tj. „odlewnik wyrobów ceramicznych”). w spółce, ponieważ w świadectwie pracy podano stanowisko „aparatowy gazów technicznych”, które nie jest zgodne ze stanowiskiem podanym w przepisach resortowych, tj. zarządzeniu nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku, gdzie w dziale III, poz. 67, pkt 2 widnieje stanowisko „aparatowy stacji redukcyjnej i rozdzielczej gazu”. W związku z tym, iż wnioskodawca nie udowodnił w ocenie organu rentowego 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił mu przyznania rekompensaty. Czym jest rekompensata do emerytury? Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1924, tekst jedn. ze zm.), rekompensata to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Rekompensata to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej Jakie warunki należy spełnić by przysługiwało prawo do rekompensaty? Warunki przyznania tego dodatku precyzuje art. 21 cyt. ustawy, który stanowi, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1270, tekst jedn. ze zm.), wynoszący co najmniej 15 lat. Jednocześnie rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z treścią art. 23 powołanej ustawy ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę i jest ona przyznawana w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 173 i art. 174). Tym samym, aby ustalić prawo do rekompensaty konieczne jest wykazanie, iż ubezpieczony do dnia 1 stycznia 2009 roku udowodnił 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, przy jednoczesnym braku możliwości uzyskania prawa do emerytury pomostowej lub prawa emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na skutek zmiany stanu prawnego wprowadzonego ustawą o emeryturach pomostowych. Celem rekompensaty jest bowiem zapewnienie pracownikom uzyskania odszkodowania za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, którzy nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Czy wykonywana praca była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych? Pracę można uznać za wykonywaną w warunkach szczególnych, jeśli zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej pracownik jest zatrudniony przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Wykaz tego typu spraw jest zawarty w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. 1983, nr 8, poz. 43). W niniejszej sprawie kwestią sporną była okoliczność, czy wnioskodawca legitymuje się 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach. Wskazać jednak należy, że brak świadectwa pracy informującego o zatrudnieniu w szczególnych warunkach, bądź też wskazanie niewłaściwych przepisów w tym przedmiocie, nie może powodować negatywnych konsekwencji dla pracownika. Kwestie dowodowe w sprawie o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych Świadectwo pracy nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest ani organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez takie organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2004 roku, sygn. akt III UK 31/04, OSNP z 2005 roku, Nr 1, poz. 13). Zgodnie, bowiem z treścią art. 473 stanowiącego, iż w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Oznacza to, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Z kolei ustalenie przez Sąd w toku postępowania odwoławczego, że dana praca była wykonywana w szczególnych warunkach jest wystarczającą podstawą do uznania wykonywanej pracy za pracę tego rodzaju. Stan faktyczny omawianej sprawy W okresie zatrudnienia wnioskodawca wykonywał prace wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. nr 8, poz. 43 ze zm.), w wykazie A, dziale III „W hutnictwie i przemyśle metalowym”, poz. 67 „Obsługa pieców grzewczych i obróbka cieplna, transport materiałów na gorąco oraz transport wewnętrzny między stanowiskami pracy w wydziałach, w których wykonywane prace wymienione są w wykazie” oraz pomocniczo tu stosowanym Zarządzenie Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marcu 1985 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz. Urz. MG z dnia 29 czerwca 1985 r.) w Załączniku nr 1 dziale III, poz. 67 w pkt. 2 aparatowy stacji redukcyjnej i rozdzielczej gazu. W ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego należy podkreślić bowiem, iż przy ustalaniu, czy praca wykonywana była w warunkach szczególnych, kierować się należy przede wszystkim rzeczywistym zakresem obowiązków, a nie nazwą stanowiska pracy (por. wyrok z dnia 19 maja 2011 roku, sygn. III UK 174/10, wyrok z dnia 9 marca 2010 roku, sygn. I UK 324/09; wyrok z dnia 8 czerwca 2011 roku, sygn. I UK 393/10). Nie ma znaczenia fakt, że wnioskodawca formalnie miał powierzone stanowisko pracy, które nie zostało wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do odpowiedniego aktu resortowego skoro ustalono, że faktycznie świadczył on pracę zaliczaną do wykonywanych w szczególnych warunkach na podstawie przepisów cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów oraz aktu resortowego. Przy ustalaniu, czy praca wykonywana była w warunkach szczególnych, kierować się należy przede wszystkim rzeczywistym zakresem obowiązków, a nie nazwą stanowiska pracy W związku z powyższym po zsumowaniu spornego okresu pracy z niekwestionowanym i uznanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych okresem pracy w szczególnych warunkach, wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych znacznie ponad wymagane 15 lat. Fakt wykonywania przez ubezpieczonego pracy w szczególnych warunkach w spornym okresie znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych, został on zwłaszcza potwierdzony i uszczegółowiony zeznaniami świadków i wnioskodawcy. Orzeczenie Sądu - ustalenie prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach W związku ze spełnieniem przez wnioskodawcę warunku przepracowania co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach, Sąd Okręgowy w Lublinie zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił wnioskodawcy prawo do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Wyrok z przedstawianej sprawy zamieszczaliśmy w dziale Wygrane sprawy w temacie: Sprawa 67: Zmiana zaskarżonej decyzji ZUS-u i przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach Autor: Radca prawny Daniel Paul Wykonywanie pracy w warunkach szczególnych rekompensowane jest szczególnymi uprawnieniami pracownika na gruncie ubezpieczeń społecznych. Jako prawnik dość często mam do czynienia ze sprawami w których do osiągnięcia stażu emerytalnego, który umożliwia nabycie określonych uprawnień emerytalnych brakuje kilku miesięcy (brak odpowiedniej dokumentacji od pracodawcy). Co można zrobić w takiej sytuacji? Kwestię pracy w warunkach szczególnych reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Prace, które są uznane za pracę w warunkach szczególnych, zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Istotnym przy tym jest by praca w szczególnych warunkach, była świadczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W odniesieniu jednak do każdej konkretnej sytuacji należy zweryfikować czy w/w przesłanki wystąpiły, dość często bowiem intuicja nieprawnika w tym zakresie zawodzi, a wnioski wynikające z orzeczeń sądów są zaskakujące nawet dla samych prawników zajmujących się prawem ubezpieczeń społecznych:) W przypadku, gdy pracownik faktycznie pracę w warunkach szczególnych wykonywał jednakże dokumentacja kadrowa w tym zakresie zginęła albo pracownik z innych obiektywnie uzasadnionych powodów nie może jej odzyskać, to nadal ma szanse by otrzymać świadczenia. Nie należy również przejmować się decyzją odmowną ZUS, w której wskazane będzie, że ubezpieczony nie udowodnił, że posiada wymagany staż ubezpieczeniowy. W postępowaniu przed ZUS nie można bowiem przeprowadzać dowodów z zeznań świadków, co jest możliwe przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Pracownik po uzyskaniu negatywnej decyzji ZUS winien wnieść odpowiednio sformułowane odwołanie do Sądu wraz z zawnioskowaniem dowodów, w szczególności zaś dowodów z zeznań świadków. Sąd po stwierdzeniu, że pracownik faktycznie pracę w warunkach szczególnych wykonywał ustali przedmiotową okoliczność. Pracownik ma również możliwość wytoczenia pozwu o ustalenie istnienia pracy w warunkach szczególnych – jednakże takie postępowanie nie może zmierzać do ustalenia dowodów na potrzeby innego postępowania. Innymi słowy np. jeżeli pracownik nie osiągnął wieku emerytalnego i chce ,,zabezpieczyć się na przyszłość” w tym zakresie, by w chwili osiągnięcia wymaganego wieku mógł skorzystać ze świadczeń może złożyć pozew o ustalenie pracy w warunkach szczególnych. Przepisy prawa z zakresu ubezpieczeń społecznych są porównywalne (jeśli nie bardziej) stopniem komplikacji, liczbą nowelizacji oraz interpretacji do przepisów prawa podatkowego. Nie eksperymentuj więc ze Swoją emeryturą i korzystaj z pomocy profesjonalnych prawników. WitamPozew o ustalenie pracy w warunkach szkodliowych i o szczególnym charaklterze należy złożyć w Sądzie Rejonowym Sądzie Pracy właściwym dla m. przesylam w załączeniu ……………, dnia ......................... Sąd Rejonowy w ………………… Wydział Pracy ul. …………………………….. ………………………………… Powód:………………………………………………………………………………………………….(nazwisko i adres wnioskującego pracownika, kod pocztowy) Pozwany: ………………………………………………………………………………………………..(dokładna nazwa - nazwiska właścicieli - adres, kod pocztowy) POZEW o ustalenie zatrudnienia w szczególnych warunkach i szczególnym charakterzeWnoszę o: ustalenie mojego zatrudnienia w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze u pracodawcy …………………………………………………………………………………. [ nazwa pracodawcy i jego dokładny adres ]. Uzasadnienie Pracowałem w pozwanym zakładzie jako ..... ……………… od dnia………….do dnia ..na stanowisku pracy:……………………………………………………………………………………….Na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony…………………………………………….Świadkami tego są: podać nazwiska……………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………Od dnia……………………………………………………………………….. jestem na emeryturze Stan mojego zdrowia uległ w ostatnim czasie pogorszeniu Od roku ………………………………..jestem w leczeniu z powodu……………………………..Pozew o ustalenie pracy w warunkach szkodliwych i o szczególnych charakterze o którym stanowi załącznik A dział X w poz. 7 Rozporządzenie rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Dziennik Ustaw z 18 lutego 1983 Nr 8 poz. 43 ze zm. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest pamiętać pozew proszę złożyć w sekretariacie Sądu w 2 egz. pokwitowany przez pracownika sekretariatu Sądu dla Pana W sprawie zaliczenia do służby wojskowej - to zagadnienie jest w moim Co może zrobić pracownik, gdy pracodawca nie uzna, że pracował w szczególnych warunkach? – pyta czytelnik. Postępowanie mające na celu ustalenie, czy osoba zainteresowana spełnia przesłanki do nabycia świadczeń z ubezpieczeń społecznych, w tym do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, należy do kompetencji jednostek ZUS. Tak stanowi art. 115 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. DzU z 2016 r., poz. 887 ze zm.). W dwóch postaciach Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (DzU nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM) okresy pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stwierdza zakład pracy. Robi to na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania tego rodzaju prac, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia RM lub w świadectwie pracy. Zaświadczenie zakładu powinno potwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których zależy przyznanie wcześniejszej emerytury. Dowodem potwierdzającym wykonywanie pracy w szczególnych warunkach jest też świadectwo pracy zawierające wpis potwierdzający okres wykonywania tej pracy, jej rodzaj i zajmowane stanowisko. Kto wystawi Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach może wystawić wyłącznie pracodawca. W razie przejścia zakładu lub jego części na innego pracodawcę nowy ma też obowiązek wydać świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach. Z mocy prawa stał się on bowiem stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Jednak obowiązku takiego nie ma wobec pracowników, z którymi rozwiązano stosunek pracy przed przekształceniem lub którzy pozostali i są nadal zatrudnieni w nieprzejętej części zakładu, jeżeli on wciąż funkcjonuje. Archiwa i prywatni przechowawcy nie są uprawnieni do wystawiania świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Natomiast w postępowaniu przed ZUS dopuszcza się jako środki dowodowe kserokopie dokumentów potwierdzające okresy pracy w szczególnych warunkach, sporządzone przez archiwa na podstawie posiadanej przez nie dokumentacji organ rentowy prowadzący postępowanie w sprawie merytorycznie ocenia ten rodzaj dowodów. Gdy sporządzone przez archiwum kserokopie dokumentów budzą wątpliwości, archiwum musi na mocy art. 51 ustawy z 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (tekst jedn. DzU z 2015 r., poz. 1446 ze zm.) udostępnić do kontroli przeprowadzanej przez ZUS dokumenty, których kserokopie wydało zainteresowanemu. Natomiast gdy z przedłożonej dokumentacji nie będzie można ustalić: - charakteru bądź stanowiska pracy, - przynależności resortowej zakładu pracy, lub - czy praca w szczególnych warunkach wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, ZUS odmówi uwzględnienia wskazanego przez zainteresowanego okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Przykład Pracownica złożyła do ZUS wniosek o przyznanie wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Załączyła do niego świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach przez 12 lat wystawione przez obecnego pracodawcę. Natomiast pięć lat stażu w szczególnych warunkach udokumentowała świadectwem wykonywania pracy w takich warunkach wystawionym przez archiwum. ZUS nie uznał dokumentu archiwum i odmówił przyznania emerytury. Co w tej sytuacji powinna zrobić pracownica? Wystąpić do archiwum o wydanie kserokopii dokumentów potwierdzających wykonywanie pracy w szczególnych warunkach. Odwołanie do sądu ZUS wyda decyzję odmowną, gdy: - wnioskodawca nie załączył do wniosku o wcześniejszą emeryturę świadectwa pracy w szczególnych warunkach, gdyż były zakład został zlikwidowany, - nazwa stanowiska w świadectwie pracy w szczególnych warunkach była nieprawidłowa, - staż pracy w szczególnych warunkach był krótszy niż 15 lat, - ogólny staż pracy był krótszy niż 20 lat dla kobiet lub 25 lat dla mężczyzn. Jeżeli ZUS odmówi prawa do wcześniejszej emerytury, a pracownik rzeczywiście pracował w szczególnych warunkach (z rozporządzenia RM), może udowodnić taki staż w sądowym postępowaniu odwoławczym za pomocą wszystkich dowodów. Będą to np. zeznania świadków, którzy potwierdzą taki okres pracy >patrz ramka. Zgodnie z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego prawomocny wyrok sądu wiąże zarówno strony i sąd, który go wydał, jak i inne sądy i inne organy państwowe, w tym ZUS. Co w zeznaniach Zgodnie z rozporządzeniem ministra pracy i polityki społecznej z 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (DzU nr 237, poz. 1412) świadek może złożyć zeznania w formie pisemnej lub ustnie do protokołu w ZUS. Powinny one zawierać: - imię i nazwisko, datę urodzenia oraz adres zamieszkania świadka, - stwierdzenie, czy i jaki stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa łączy świadka z zainteresowanym, - dane dotyczące okresów zatrudnienia zainteresowanego, - numer świadczenia oraz wskazanie organu, który to świadczenie ustalił, o ile świadek ma ustalone prawo do świadczenia, - podpis świadka, - podpis i pieczątkę osoby spisującej zeznania lub potwierdzającej podpis świadka. Z zeznaniami świadków zainteresowany przedkłada oświadczenie w formie pisemnej lub ustnie do protokołu o braku dokumentów stanowiących środki dowodowe oraz o przyczynach ich braku. Kiedy kończymy pracę u danego pracodawcy, bez względu na powód jej zakończenia, pracodawca musi wydać nam świadectwo pracy. Tym samym, idąc w drugą stronę, pracownik ma prawo żądać wydania od pracodawcy świadectwa pracy, jeśli ten dopełnił tego obowiązku. Dla dochodzenia wykonania tego obowiązku przez pracodawcę właściwy będzie pozew o wydanie świadectwa pracy. Zastanawiasz się kiedy pracownik ma prawo do otrzymania świadectwa pracy i jak napisać pozew o wydanie świadectwa pracy? Zatem ten artykuł jest właśnie dla Ciebie. Czym jest świadectwo pracy? Świadectwo pracy to dokument obrazujący w istocie przebieg naszego zatrudnienia u danego pracodawcy. Dowiedzieć się z niego można na przykład w jakim okresie byliśmy zatrudnieni i jakie stanowiska zajmowaliśmy. Jeśli pozostajemy w stosunku pracy i ulega on zakończeniu, pracodawca niezwłocznie, bez naszego wzywania, ma obowiązek wydać nam świadectwo pracy. Jeśli jednak mimo wystosowanej przez nas prośby wydania świadectwa, pracodawca milczy, bądź odmawia – możemy wnieść pozew o wydanie świadectwa pracy do sądu. Chcesz wiedzieć więcej o tym, czym jest świadectwo pracy i co powinno zawierać? Czytaj tutaj! Co powinien zawierać pozew o wydanie świadectwa pracy? Pozew jako pismo procesowe, musi przede wszystkim spełniać ogólne wymogi nakładane przez ustawę na wszelkie pisma procesowe. To znaczy zawierać: oznaczenie sądu (wraz z nazwą wydziału) do którego jest skierowany; oznaczenie stron (także numer PESEL w przypadku osób fizycznych lub numer KRS w przypadku osób prawnych) oraz ich adresów oznaczenie rodzaju pisma – „pozew o wydanie świadectwa pracy”; osnowę wniosku oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności; podpis – koniecznie własnoręczny; wymienienie załączników – jeśli w pozwie powołujemy jakieś dowody, to należy je do niego dołączyć i wyszczególnić na dole pisma jako załączniki. Oprócz tego obowiązkowo do pozwu należy załączyć jego odpis dla strony przeciwnej wraz z kompletem załączników jakie dołączamy. W załączeniu wzór pozwu o wydanie świadectwa pracy! Zobacz jak powinien wyglądać. Ponadto pozew o wydanie świadectwa pracy musi zawierać: wskazanie o co wnosimy, czyli dokładne określenie naszego żądania – tj. wydanie świadectwa pracy. Jeśli przy okazji wnosimy także o zasądzenie odszkodowania – będzie to kolejne żądanie pozwu. W takim wypadku, wysokość dochodzonego odszkodowania będzie stanowiła wartość przedmiotu sporu – którą należy wpisać w pozwie. Jeśli jednak chodzi nam jedynie o to, by pracodawca wydał świadectwo – nie trzeba oznaczać wartości przedmiotu sporu. przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie (oraz jeśli zajdzie taka potrzeba, także tych uzasadniających właściwość sądu) – w tym miejscu należy opisać naszą sytuację, przedstawić umowę na podstawie której świadczona była praca (i załączyć ją to pozwu), opisać po krótce kiedy zakończyliśmy pracę, u kogo i na jakim stanowisku. Wskazać, że mimo wezwania do wydania świadectwa pracodawca nie zajął żadnego stanowiska, bądź odmówił. informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia – obowiązek ten najprościej wypełnić poprzez załączenie kopii wniosku o wydanie świadectwa pracy jaki uprzednio wysłaliśmy do powoda wraz z potwierdzeniem jego nadania, w razie gdyby pracodawca miał kwestionować nasze próby pozasądowego rozwiązania sporu. Generalnie wypełnienie tego obowiązku może ograniczyć się do wskazania, że pozwany nie był zainteresowany podjęciem próby ugodowego rozwiązania sporu, na dowód czego przedkładam kopie wniosku o wydanie świadectwa pracy nadanego do pozwanego dnia (…) wobec czego wniesienie pozwu stało się konieczne. Pracodawca wydał Ci świadectwo pracy, ale ma ono błędy? Żądasz sprostowana danych a pracodawca nie chce się na to zgodzić? Nic straconego – możesz wnieść pozew o sprostowanie świadectwa pracy! Spiesz się, masz na to tylko kilka dni … Dowiedz się jak napisać pozew o sprostowanie świadectwa pracy tutaj. Do jakiego sądu wnieść pozew o wydanie świadectwa pracy? Pozew o wydanie świadectwa pracy wnosi się do sądu rejonowego. Ustawa daje możliwość wyboru przez powoda sądu miejscowo właściwego dla jego sprawy. Dokładniej mówić, powód może wytoczyć powództwo o wydanie świadectwa pracy przed sąd właściwy dla: miejsca zamieszkania pozwanego, okręgu gdzie praca jest, była lub miała być wykonywana, lub okręgu gdzie znajduje się zakład pracy. Termin do wytoczenia powództwa o wydanie świadectwa pracy Roszczenie o wydanie świadectwa pracy przedawnia się z upływem 3 lat – oznacza to , że masz 3 lata na wniesienie pozwu o wydanie świadectwa pracy, począwszy od dnia, w którym pracodawca winien był je wydać. Ile zapłacę za pozew o wydanie świadectwa pracy? W sprawach pracowniczych pracownik jest zwolniony od ponoszenia kosztów procesu. Tym samym za wniesienie pozwu o wydanie świadectwa pracy nie będziesz musiał uiszczać żadnej opłaty. Ale, jeśli się okaże, że Twoje żądanie niezasadne, na przykład nie pozostajesz w stosunku pracy, a świadczona przez Ciebie praca oparta jest o umowę zlecenia, przegrasz. A to może wiązać się z koniecznością pokrycia, często niemałych, kosztów procesu. Dlatego żądając wydania świadectwa pracy koniecznie upewnij się, czy pracodawca miał obowiązek Ci je wydać! Więcej o obowiązku wydania świadectwa pracy przeczytasz tutaj. (link do artykułu o sprostowaniu świadectwa pracy) Odszkodowanie za niewydanie świadectwa pracy w terminie Jeżeli w związku z tym, że pracodawca nie wydał Ci świadectwa pracy w terminie poniosłeś szkodę, możesz żądać zapłaty odszkodowania. Żądanie zasądzenia odszkodowania może stanowić element – tj. jedno z żądań – pozwu o wydanie świadectwa pracy. Elementami warunkującymi zasadność żądania odszkodowania w takiej sytuacji są trzy elementy. Po pierwsze powstała szkoda. Po drugie Pracodawca nie wydał (lub względnie wydał nieprawidłowe, z błędami) świadectwo pracy. I po trzecie, najistotniejsze, musi istnieć związek przyczynowy między dwoma poprzednimi punktami. Mianowicie, by odszkodowanie faktycznie się pracownikowi (byłemu) należało, musi on ponieść szkodę, która spowodowana była ww. zachowaniem pracodawcy. Jako przykładowy związek przyczynowy można wyobrazić sobie sytuację, w której pracodawca mimo próśb pracownika nie wydał mu świadectwa pracy, przez co nowy potencjalny pracodawca nie zatrudnił pracownika, gdyż nie mógł on wykazać, że posiada doświadczenie konieczne na oferowane stanowisko. Ponadto trzeba pamiętać, że istnienie owego związku przyczynowego wykazać będzie musiał powód – czyli pracownik. Dla przykładu: Jan Nowak zakończył stosunek pracy nie otrzymał świadectwa pracy od byłego pracodawcy w firmie transportowej. Nowy pracodawcy, u którego miał zacząć pracę wymagał okazania świadectwa, celem zweryfikowania stażu pracy w tym zawodzie oraz samego faktu wykonywania pracy kierowcy. Poprzedni pracodawca mimo próśb nie wydał świadectwa, w związku z czym nowy pracodawca nie zatrudnił Jana Nowaka, oferując mu, że w razie uzyskania ww. świadectwa zatrudni go bez problemu w kolejnym miesiącu. Jan Nowak otrzymał oświadczenie pracodawcy na piśmie i może ono stanowić dowód w procesie. Oprócz tego może także powołać jako świadka nowego (potencjalnego) pracodawcę, na okoliczności opisane powyżej. Ten czas, w którym pracownik pozostaje bez zatrudnienia przez niewydanie świadectwa pracy w terminie, stanowić będzie wartość przedmiotu sporu w pozwie. Roszczenie o zapłatę odszkodowania, w związku z poniesioną przez niewydanie świadectwa pracy szkodą, może także stanowić przedmiot odrębnego powództwa -powództwa o zapłatę. Trzeba jednak pamiętać że roszczenie to przedawni się z upływem 3 lat od daty jego wymagalności. Pamiętaj także, że w sprawach z zakresu świadectwa pracy skarga kasacyjna jest niedopuszczalna! Pobierz wzór – Pozew o wydanie świadectwa pracy

pozew o ustalenie pracy w warunkach szczególnych